Die vrou is ’n barbaar

DINSDAG 22 OKTOBER 2013

Net voor ek intrek by ’n oop parkeerruimte by die supermark, parkeer ’n vrou en haar seun in die ruimte langsaan. Maar sy parkeer skeef, oor die ruimte waar ek moet intrek. Soos sy wegstap, kyk sy oor haar skouer. Sy sien sy’t skeef geparkeer. Sy sien ek moet by die spasie ingaan waar die voorste ent van haar scooter staan. Sy draai haar kop weg, en stap by die supermark in.

My beskouing van haar is baie eenvoudig: Sy’s ’n barbaar.

Hoe anders? Sy verwag heel waarskynlik dat ander mense dit nie met haar moet doen nie, maar sy doen dit aan ander mense. Dit beteken sy’s nie redelik of rasioneel in haar gedrag nie. Ook, as almal moet doen wat sy gedoen het, sal daar chaos en konstante konflik wees. Sy is dus nie ’n redelike mens nie, en sy is nie rasioneel in haar gedrag nie.

Per definisie is sy dus ’n barbaar.

Ek het haar ’n vuil kyk probeer gee by die groente afdeling, maar sy’t weggekyk.

Hoe anders? (Of dink ek te veel?)

In ander nuus, ek het ’n noue ontkoming gehad, kort voor my ontmoeting met die barbaarse vrou. Ek was besig om deur die tonnel te ry wat onderdeur die treinspoor gaan. Voor my was ’n ander fietsryer. Ek hou altyd regs in die nou tonnel sodat mense op scooters my kan verbygaan, maar in hierdie geval kon ek sien dat ek die fietsryer moes verbysteek. Net soos ek na links mik om verby hom te skuur, hoor ek ’n helse knal! Ek kyk toe af en sien dat die ander ou oor iets gery het wat sy agterwiel se band laat bars het.

As hy nie daar was nie, het ek oor die skerp voorwerp gery.

Dan sou ek nie supermark toe gegaan het nie, en derhalwe nie die barbaar teëgekom het nie.

Dan sou ek nie hierdie kort stukkie geskryf het nie, en jy sou nou iets anders gelees het.

Snaaks hoe dinge uitwerk.

______________________