Hoekom ek enige ambisies om my eie besigheid te begin, genadeloos moet vergruis

SONDAG 16 NOVEMBER 2014

Ek moet eintlik enige idees of ambisies wat ek het om ’n besigheid op te bou, genadeloos vergruis.

Hoekom?

Dis vir my eie beswil.

’n Besigheid is soos ’n huwelik, of eerder, om ’n kind te hê. Jy moet die heeltyd dink aan jou besigheid. Jy moet die heeltyd aandag daaraan gee. Jy moet die heeltyd werk daaraan om dit te laat groei. En elke nou en dan moet jy dink wat jy kan en moet doen om die kompetisie te verslaan.

Ek dink soms ek kan ’n besigheid begin, en dan net ’n goeie bestuurder aanstel. ’n Goeie bestuurder is belangrik vir enige besigheid, daar’s geen twyfel daaraan nie. Maar ’n bestuurder voer uit wat jy as eienaar besluit. Die eienaar moet beleid bepaal. Die eienaar moet besluit in watter rigting die besigheid gaan. Die eienaar is die een wat visie moet hê, anders stagneer die besigheid. Die eienaar het uiteindelik ’n goeie span nodig om sy visie uit te voer, maar nie een van sy waardevolle werknemers kan sy werk namens hom doen nie. As hy nie aan die hoof staan van sy eie projek nie, gaan dit op die rotse loop, en dan gaan al die waardevolle spanlede, saam met die bestuurder, in elk geval een vir een dros.

Die vraag wat ek dus aan myself stel is of ek toegewyd kan wees aan my eie besigheid – nie net aan die begin, wanneer alles nuut en opwindend is nie, maar ses maande later, en vyf jaar later.

As ’n mens vind dat jy inderdaad nie jouself ten volle kan toewy aan ’n besigheid nie – en met besigheid bedoel ek ’n kommersiële onderneming wat oor ’n uitgebreide periode van tyd ’n produk of diens verkoop aan ’n mark, heel waarskynlik met die samewerking, teen vergoeding, van ander mense – moet jy nie jou eie tyd, die tyd van jou teikenmark, en moontlik nog die tyd van mense wat vir, of saam met jou sou werk, mors nie.

Tensy jy miljoene geërf het, ryk getrou het, of die lotto wen, het jy nodig om geld te maak om te bestaan. Waag die kans om jou tyd aan ander mense, maatskappye, of instansies te verkoop. Of begin ’n besigheid. Maar as jy nie jou tyd aan die hoogste bieër wil verkoop nie, en jy vind dat jy, soos ek, nie jouself behoort te begeef in die huwelik of voogdyskap van jou eie besigheid nie, vind iets anders. En vir in geval jy wonder: dis nooit maklik om daai iets anders te vind nie, maar dit is nou makliker as ooit tevore.

______________________

Krisis afgewend

DONDERDAG 6 NOVEMBER 2014

Die sleutelbord slaan nie homself nie. Die muis kliek, maar net wanneer ek een van twee vingers afdruk op sy flanke. Woorde stol op papier, maar sit vas wanneer ek hardop met myself praat. ’n Halfwaarheid, op presies te wees, want woorde sit vas in my keel, of kruip weg agter my tande ook wanneer ek iets vir iemand wil verduidelik, of hulle wil verveel met ’n staaltjie oor die Europese middeleeue, of met een van my befaamde opinies.

Nie dat ek daarmee wil impliseer dat ek oor soveel kennis oor die Europese middeleeue beskik dat ek sommer op ’n sypaadjie of op die moltrein iemand kan vermaak met staaltjies daaroor nie, maar ek het al ’n paar Wikipedia artikels gelees, ’n paar documentaries op YouTube gekyk, en, om die waarheid te sê, ’n hele paar boeke gelees oor die onderwerp.

Wat mens, in teorie, slimmer kan laat verskyn aan ander, maar dit maak jou geensins ’n beter piesang uitkieser nie. Ek meen, drie van my laaste drie piesangs het kneusplekke gehad! Was hierdie kneusplekke reeds teenwoordig onder die goudgeel skil in die supermark, of het ek die vrugte gekneus toe ek my halfliter koppie groentee daarop neergedruk het in die mandjie van my fiets?

Die einste halfliter groentee het gelek gearriveer in die spookagtig verlate buurt waar ek twee vertrekke in ’n ou huis ingerig het as my “kantoor”. Toe ek die sakkie met die tee en die goudgeel piesangs uit die mandjie haal, loop daar tee oor my skoene en my broek. “Wat de …?!” wou ek gil. Toe besef ek die sakkie lek. Het die koppie gebreek? Was die koppie se deksel nie behoorlik toe nie? Nadat die sakkie tee oor my skoene en netjiese broek gedrup het vir omtrent 12 sekondes terwyl lelike woorde vryelik uit my mond gevloei het, het ek uitgehardloop straat toe, die koppie uit die sakkie gehaal, en die tee in die sakkie in die drein gegooi.

Krisis afgewend.

Wat absoluut niks te make het met die Europese middeleeue, of enige iets waarin enige iemand, ek ingesluit, enigsins belangstel nie.

______________________